zondag 20 oktober 2013

Marathon Amsterdam 2013: ik buig voor de meester.

700+ x bekeken:

In de ochtend na het ontbijt met Ruud en Marco en zijn vriendin op weg naar Amsterdam. We hadden er zin in. Het zou het debuut worden voor Ruud en voor Marco was het ook al weer even geleden. Het was in de ochtend al vrij warm, als de temp maar niet te veel zou gaan oplopen...

Supermooi moment in het Olympisch Stadion. Een minuut voor de start kregen de lopers een staande ovatie van het publiek, begeleid door het meppen met harde waaiers. Wat een heerlijke herrie!

Na de start goed weg. Direct goed in het tempo. Doelstelling was om halverwege door te komen in 1:30. Dit lukte heel goed. Het werd iets van 1:30:40. Ik kon mooi meelopen met een grote groep en van de wind weinig tot geen last. Ik vond het al wel aan de warme kant. Tot de 25 km kon ik goed mee in het ritme. Maar het werd daarna een nachtmerrie. Kan het niet anders zeggen. Bij 25 km !!! al kramp. Dit keer in mijn kuiten, terwijl normaal de hamstrings de boosdoener zijn. FUCK!!! Het tempo moest naar beneden, terwijl het niet eens zo hard ging.

Was vooral teleurstellend omdat ik van alles gedaan had om dit te voorkomen, van goed trainen tot mineralensupplementen, goed eten en drinken tijdens de race, behoudend starten. GVD.

Ik stop ermee! Mission Impossible om 17 km met kramp te lopen. Dat is veel te ver. Bovendien wordt de kramp natuurlijk steeds erger, dus haal ik de finish sowieso wel?

Een stem in mijn hoofd geeft aan dat het "ook wel een uitdaging is om te proberen toch te finishen".  Ja, dat mag je zeggen. Nou goed dan, toch maar proberen. De kramp is in het begin nog niet zo heel erg. Af en toe even stoppen om te rekken. Maar gaandeweg wordt de kramp steeds heftiger en het wordt erg warm als het zonnetje doorbreekt. Ik probeer zo veel mogelijk te blijven rennen, maar bij 33 km krijg ik een enorme krampaanval. Ik sta een tijd stil en Marco haalt me in. Dat ziet er goed uit! Mooi ritme.

Het is weer ouderwets km's tellen. Hoe ga ik dit redden? Kramp wordt steeds intenser. Het schiet er steeds vaker in. Zelfs mijn duim opsteken naar een stel mooie meiden op een podium leidt al tot een krampaanval. Ik baal.

En ik weet niet waar het vandaan komt, volgens mij kwam het door de muziek die op dat moment wordt gespeeld en een bepaalde tekst (kan ik niet meer terughalen). Ik merk dat ik ineens met een grote glimlach zacht loop te rennen. Ik GENIET! Beetje maf is het wel, want de kramp wordt er niet minder op en regelmatig even rekken. Het publiek valt het denk ik ook op, want ik krijg vanaf dan veel meer aanmoedigingen. Kom op Erik! (naam staat op het startnummer).

Ik weet ook dat ik het ga redden. De tijd zal waardeloos zijn. Maar ik ga het redden.

Ik krijg op 38 km nog een fles drinken aangereikt van Tracy. "Nog een klein stukje". Zal nog een half uur duren voor ik binnen ben. Vooral de rechterkuit blokkeert regelmatig.


Bij 41,5 km zie ik nog een heftig tafereel. Ambulance en politie en ik zie een man flinke pompbewegingen maken bij iemand die op de grond ligt. Oeps, dat maakt alles wel weer relatief...


Precies bij binnenkomst in het Stadion stopt mijn kuit er helemaal mee. Ik geef een schreeuw en krijg de kramp er met geen mogelijkheid uit. Helemaal vast. Twee heren helpen me, lopen zelfs 100 meter met me mee, maar ik wil persé zelf door de finish gaan. Het gaat natuurlijk helemaal niet meer om de tijd, ik was alleen bezig met overleven (figuurlijk dan). Voor wat het waard is: 3:31.




Als mijn verkrampte benen het hadden toegelaten had ik op dat moment een buiging gemaakt voor mijn meester. Ik moet mijn meerdere erkennen in de Marathon. Vijf keer heb ik van de meester mogen genieten en vijf keer kramp. Maar vandaag was het wel extreem. Vanaf 25 km, terwijl ik zo goed getraind was.

Ik moet eerlijk zijn: de marathon en ik zullen nooit goede vrienden worden. Ik neem voorgoed afscheid van de Meester.

Marco was intussen al een tijdje binnen in 3u15. Mooie tijd. Ruud had een goed debuut in 3:46.

[Maar intussen baal ik natuurlijk wel enorm, want ik had nog nooit zo goed getraind.]

12 opmerkingen:

  1. Jee, wat een teleurstelling, Erik!
    Je had er zóó goed voor getraind. Ik merk dat ik hier echt met je mee zit te balen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zonde Erik, dit had je niet verwacht natuurlijk. Wel ben ik erg onder de indruk van je wilskracht om toch te finishen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @ Johan: ja, dit is toch wel echt balen. Daar doe je het niet voor.
    @ Menno: dank je. Moest wel uit mijn tenen komen, maar als je het dan toch nog redt, geeft dat ook wel weer voldoening (maar het balen overheerst).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Beste Erik.

    Met diep respect lees ik jou verhaal. Zelf loop ik net de beste HM tot op heden.
    Ik weet hoe jij jezelf voelt, Rotterdam staat nog vers in mijn geheugen. Nog nooit eerder was ik zo stuk gegaan als die beruchte dag. Aan jouw inzet en doorzettingsvermogen heeft het niet gelegen. Een marathon uitlopen is een prestatie, laat staan met pijn. Gefeliciteerd met de mooie medaille, wees er trots op.

    GR Dick

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je Dick. En gefeliciteerd met je hele mooie tijd op de HM. Knap gedaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oei... da's jammer.
    Training zag er goed uit. ik hoorde vandaag vaker verhalen over kramp hier en daar. Ik vond die klinkertjes ook niet echt fijn onderweg

    gr
    POV

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Paul,

    ik was ook erg tevreden over de training. Die is nog niet eerder zo goed gegaan. Daarom had ik dit ook niet verwacht. De marathon is nooit makkelijk vanaf 35 km, maar vanaf 25 al???

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Schrale troost: ik denk dat dankzij je training er in de komende weken pr mogelijkheden zijn voor afstanden t/m 21 km!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Haha, Johan. Daar ben ik nu al op aan het focussen. Eerst even herstellen en dan weer knallen :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja Erik, ik heb geen ervaring met echte kramp... wel valt me soms op dat ik vaak, na een koolhydraat stapel actie, erg stijve benen hebben die dan ontaarden in bijna kramp of zpierpijn, terwijl ik dat gevoel 'midden in de traniingsperiode', ook wanneer het intensief is, nooit heb. Misschien is dat iets...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Voor mijn marathon in 2010 ben ik niet gaan "koolhydraat stapelen". Ik at en eet goed en gezond en vond het verstandig(er) om hier mee verder te gaan. 'k Was veel te bang dat verandering in deze ook weleens verkeerd uit kon pakken.
    En alles ging toen goed. Dus mij een volgende marathon zal ik dat weer zo doen.
    Ben nu overigens wel benieuwd wat voeding voor rol kan betekenen bij kuitkrampen (oa wel/niet een tekort aan magnesium).

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik heb zelf ook niet al te veel veranderd in mijn eetpatroon. Ik eet behoorlijk gezond en heb alleen meer pasta gegeten dan normaal de laatste dagen. Ik heb me niet 'opgeblazen'. Magnesium kan een rol spelen bij krampen en daarom slik ik al langer supplementen.

    BeantwoordenVerwijderen